Aile Dizimi

Benim arkadaş çevremin benden değişik istekleri oluyor. Nasıl bir imajım varsa, ne zaman bir şey hakkında kafalarında tam oturmamış bir durum olsa bana bu şeyi deneyimleyip kwndilerine yorum yapmamı istiyorlar. Mesela bir arkadaş menzil cemaatine katılmıştı fakat kafasında soru işaretleri vardı. Benden gelip ortamı gözlemlememi, yanlış mı yapıyor doğru mu söylememi istemişti. Sanırım bunun sebebi her olay ve olguya şüphe ile yaklaşmam. Sonsuz kabul duygumun olmaması. Bilemiyorum.. O zaman bir hatmeye katılmıştım. Böyle isteklere asla hayır demem çünkü farklı şeyleri deneyimlemek hoşuma gider. Hatta hatırlıyorum daha on sekiz on dokuz yanlarındayız, yine bir arkadaş yerel bir tarikate üye olmu, şeyhini ziyarete gidecekti beni de yanında götürdü. Gittiğimiz yer bir kuyumcu dükkanıydı. Malumunuz cemaat ve tarikatler eşittir ekonomik zenginlik.. Neyse bu şeyh elini uzattı öpelim diye. Elbette ben öpmedim. Arkadaş öptü. Oturduk. Bize vaaz vermeye başladı. Ama konu çok ilginç. Hiç böyle bir şeyi merak etmemişken, soru sormamışken, bize iç çamaşırı giymenin zararlarından bahsetmeye başladı. İki genç kız!! Geçenlerde de bir arkadaş psikoloğa gitmiş, bana bir link attı, aile dizimi diye bir şey var biliyor musun dedi. Herbokolog olduğumdan az da olsa mevzudan haberim vardı. Aile dizimi yaşadıklarımızın atalarımızın travmalarının genetik aktarımı olabileceğini ileri süren bir teori. Çok da mantıksız değil, olabilitesi var bence. Ama mantıksız kısmı terapi esnasında gerçekleşiyor. Terapide ölmüş nenemizle dedemizle yüzleşiyoruz ve olumlama yaparak travmalarımızı yeniyoruz! Neyse tabi ki gelirim dedim. Arkadaş daha önce katılmış, bu işin cinlerle bağlantısı olduğumu düşünmüş. O kişilerin ruhlarının içimize girdiğine filan inanmış.. Bana da dedi gel bak mevzu ne? Gittim. Twrapide hasta başka biriydi. Hasta beni babası olarak seçti. Herkesi hayatından biri olarak seçiyor ve o kişiler onun duygusuna giriyor olay böyle. Neyse bana dedi ne hissediyorsun. Kıza üzüldüm, ona yardım etmek istedim. yanında olmak istedim. Ama şu cümleyi kurduğumu çok iyi hatırlıyorum, ben sana gelemem, sen bana gelmelisin. Ve terapi boyunca yerimden hiç kımıldamadım. Diğerleri fıldır fıldır dolaşıyordu. Terapinin sonunda öğrendim ki hastanın babası ölmüş. Meğer o yüzden kımıldayamıyormuşum :)) O bana gelsin diyormuşum. Bu tesadüf müydü? Babasının ruhu içime mi girdi? Yoksa yüksek sezgilerim mi bana bunu yaşattı? Mevzunun cinle periyle alakası olduğunu düşünmüyorum. Ama tesadüf olduğunu da düşünmüyorum. Evrende açıklanamaz metafizik kuralları var. Nasıl fizik kurallarına göre ateş yakıyorsa, metafizik kurallarına göre de birini düşünürsen swni arar. Böyle bir şey işte. Benim orada olmam tesadüf değil, o hastanın babasıyla konuşmaya ihtiyacı vardı, konuştu. Umarım iyi gelmiştir. Bana iyi gelen tarafı ise ben de babamın yerine koydum kendimi. Onun penceresinden baktım bana... Son zamanlarda yine çok üzgünüm. Sürekli aynı döngüye giriyorum. Benzer şeyler yaşıyorum. Hayatımda bazı kadınlar var. Benim dediğim şeye ellerini uzatan. Ben hiç öyle biri olmamışken kimsenin hiç bir şeyinde gözüm olmamışken, bu kadınların böyle yapıyor olması bana çok kaddarca geliyor. Ama o kadınlara inanıp beni üzen adamları da geri zekalı buluyorum, şerefsiz hatta :))) Kıymet bilmeyene ne yapabilirim ki? Ben savaşmayı sevmem. İsteyen istediğini alabilir. İsteyen istediğinde kalabilir. Herkesin keyfi bilir. Aile diziminden buraya nasıl geldim peki. Düşündüm çünkü, hangi nenem vazgeçti savaşmaktan? Hangi dedem kimin ahını aldı da benden çıkıyor? Bu gen hem çok onurlu bir gen hem de çok üzgün. Kaybettiğini düşünmüyor, kaybedildiğini düşünüyor. Ama artık biri de beni kazansın diyor. Kıymetini anlasın. Aile diziminde birisi de değersizlik hissini canlandırıyordu. Psikolog hanım, kime ait hissediyorsun dedi, değersizlik hissine. Herkese biraz yakınım derken, bana gıcık olduğunu söyledi. Çok pozitif bakıyormuşum hayata. Çünkü hiç bir zaman değersizlik hissetmedim. Değersizlik hissettiren herkesten de uzaklaştım. Sadece üzüldüm beni anlayamadıkları için, ne kadar değerli olduğumu fark edemedikleri için onlara üzüldüm. Çünkü gerçekten değerliyim. Bu egosal bir duygu değil, hakikat.. Değeri bilinenlerden olmak ümidiyle. Selametle.