Vazgeçmek
Bu satırları serin ama huzurlu bir erzurum sokağında yazıyorum. Karşımda insan mamülü bir havuz. Üzerinde gemi formatında bir cafe restorant. Sevgili olduklarını tahmin ettiğim bir çift yunusa binmiş ortamında tadını çıkarıyor. Ailesi ile kahvaltı yapanlar var. Balıklara ekmek atan. Kedileri besleyen. Uçurtma uçuran. Bir de ben varım. Sandalyemi kurmuş kitabını okurken kulağında sakin müzikler dinleyen ben. Kitabın bu gün payıma düşen kısmında insanın çocukluk evresinde hissettiği narsizmin hayatı boyunca onu nasıl takip ettiğinden bahsediyor. Bebeklik evresinde ağlayınca karnı doyurulan altı temizlenen bebek dünyanın onun hizmetinde olduğunu düşünür. Ne istersem o olacak der ve olur. Bu çocuk büyüyünce hayatın öyle olmadığını anlar. Bir şeyler istediği gibi olmayınca takıntı haline getirir. Opsesif bozukluklar yaşar. Büyüye başvurur. Evrene mesajlar vererek enerjisini kullanarak her şeyi değiştirmeye çalışır. Hayatımın vazgeçme ve yenilgiyi kabul etme evresindeyim. Hep başarılı oldu...