Üzüldüğüm Kadar Üzülsünler

Ne zamandır yazmıyorum. Neler oldu neler bitti anlatayım. Sevdiğimi zannettiğim şahıs gözümün önünde başkası ile fingirdeşti ben de seyrettim. Peki ne mi oldu? İyileşmeme vesile oldu. Çoğu zaman insan tahayyül ettiği şeyi seviyor. Ve gerçeklerle yüzleştiğinde asıl sevdiğinin kendi zihninde olduğunu anlıyor. Gerçekte öyle biri yok. İşte bu durumda sevgin bitmiyor. Sevgini yönlendirdiğin kişi bitiyor. Artık ona bakarken aynı duyguyla bakmıyorsun. Bambaşka bir silüeti seyrederken buluyorsun kendini. Hiç bir şey öylesine olmuyor elbette. Bu hikayenin bana öğrettiği çok şey oldu. Benim için koltuğundan kımıldamayan adamın başkası için erasmusla yurt dışına gitmeyi hayal ettiğini görüyorsun. Benim yüzüme bir kez gülmeyip güzel söz söylemeyen adamın başkasına kollarını açtığını sarılıp öptüğünü otuz iki dişiyle güldüğünü görüyorsun. Ve anlıyorsun ki "ben böyleyim" cümlesinin tercümesi "ben seni sevmiyorummuş." Şimdi ne mi olacak? Bana "keyfin bilir" diyen, aramayıp sormayan, şuradan şuraya varmayan adamlardan uzak duracağım. Aslında genel olarak adam olmayan adamlardan uzak duracağım. Kalbimin kapılarını emin olmadan kimseye açmayacağım. Gelmişsin kırk yaşına hala kalbinin kapısından bahsediyorsun diyebilirsin. Hayat bana bu dersle ilgili konuları geç öğretti. Her şeyi öğrenmişim de asıl meseleyi kimse anlatmamış gibi hissediyorum. Cahilim safım salağım. Acı çeke çeke öğreniyorum.. Ama öğreniyorum. Aynı delikten bir daha ısırılmam sanırım. Bazı derslerden de muaf olmak lazım.. İki yüzlü kadınlardan ve onlara inanan erkeklerden beni koru Yaradanım. Hakikati görmeme rağmen bile bile ateşe gitmeme izin verme. Üzüldüğüm kadar üzsen yeter fazlasını istemem. Selametle